De pigmentroute

De pigmentroute

de pigmentroute.indd

Cobi Aditi wil cartograaf worden, net als haar negen voorvaderen. Maar op haar veertiende verlaat ze het ouderlijk huis. Ze heeft geen keuze: op haar voeten verschijnt een route in pigmentvlekken, die haar elke dag verder dwingt. Onderweg krijgt Cobi het gezelschap van de zwijgzame Per. Ze komen samen terecht in woelige grensgebieden en tentenkampen vol vluchtelingen. Daar ontdekt Cobi dat kaarten niet altijd betrouwbaar zijn, zelfs niet als ze door een Aditi getekend zijn. Ze gaat ver om de fouten van de familie te herstellen. Zo groeit ze uit tot een sterke jonge vrouw die haar eigen keuzes maakt, los van de jarenlange familietradities.

Toen dit verhaal begon, lag ik opgekruld als een bolletje te slapen in het midden van de wereld. Van daaruit probeerde mijn familie gedurende honderden jaren, van vader op zoon, de wereld vorm te geven, op papier. Maar daar komt nu een einde aan. Ik ben de laatste telg van het geslacht Aditi, de oude, beroemde cartografenfamilie. Bij mij stopt het!

Bij het ter hand nemen van het boek valt onmiddellijk de prachtige cover op. De afbeelding roept volledig de sfeer op van het verhaal. Ook de afbeeldingen in het boek zijn indrukwekkend. De prachtige kaarten een verduidelijkende stamboom van de familie helpen het al bij al ingewikkeld verhaal beeldrijker te maken.

Het boek bevat verschillende lagen. Het boek is een avonturen verhaal. Cobi trekt erop uit, weet niet waar ze heen gaat. Ze volgt enkel de route die op haar voeten wordt uitgetekend. En dat is op zich weer een magisch gegeven.

Even later weet ik waar we vandaag naartoe gaan. Dit heb ik eerder op mijn voeten gezien. Een soort van schram, waar de huid pijnlijk rood is. Alleen is deze keer mijn halve rechtervoet geschramd. Op mijn voet ligt een gezwollen ader, die de route aangeeft die ik moet volgen, of ik dat nu wil of niet.

Onderweg naar een onbekende bestemming komen Cobi en Per ook in aanraking met vluchtelingen. De raakpunten met de hedendaagse vluchtelingenproblematiek zijn dan ook niet ver te zoeken.

Boeiend is ook de uiteenzetting van de verschillende pigmenten die al dan niet giftig kunnen zijn.

In een impuls vis ik een van kleinste potjes eruit. Ik kan onmogelijk zien welke kleur erin zit. Tegen beter weten in, schroef ik het potje open en ruik eraan. Tot mijn verrassing weet ik het meteen. Besiengeel! Het pigment uit het flesje dat opa Drie in de droom onder mijn neus duwde.

Bevreemdend zijn dan weer de stemmen van familieleden die Cobi hoort tijdens haar tocht. Het lijkt op een sprekend geweten dat gevormd werd door de familiewaarden die tijdens het opgroeien van Cobi een stem kregen. Naarmate Cobi een eigen mening ontwikkeld en eigen waarden vormt vervagen de stemmen van haar geweten.

Het boek heeft alles wat een hoogstaande leeservaring zou moeten opleveren. Maar hier knelt net het schoentje. Er zijn teveel lagen aanwezig. Elk op zich zijn ze mooi uitgewerkt. Maar in combinatie wordt het verhaal traag en ingewikkeld. De vaart van het verhaal zit helemaal in het slop bij het midden van het boek. Er is enige doorzetting nodig om door dit deel van het verhaal te geraken.

Toch dient het boek mijn volste respect. Alleen denk ik dat de auteur meer moet doseren om de leesbaarheid van het verhaal ten goede te komen.

Het boek heeft ook zijn eigen site waar meer info over het boek te vinden valt.
www.pigmentroute.com

De pigmentroute
Hilde Van Cauteren
Uitgeverij Davidsfonds/infodok
ISBN 9 789059 085367
Leeftijd: 14+


Comments are closed.